وب نويس

با سلام خدمت دوستانی که احتمالن اينجا آمده اند و من نبوده ام. کوچ کرده ام به اينجا

چند روزی ست بی حوصله گی به شدت يقه‌ام را گرفته و رها نمی کند. و اين وبلاگ فعلاٌ معطل است. خيلی وضع بر اين منوال نخواهد بود.

نويسنده:

تاريخ نويسي اصولاً كار مشكل و سختي‌ست به اين دليل واضح كه شما در مورد جهاني مي‌نويسيد كه به پايان رسيده و هيچگاه ديگر تكرار نخواهد شد. بنابراين تكيه شما در سنديت مطالب به چيزهايي‌ست كه از فيلتر و زاويه ذهن كسي يا كساني گذشته و به دست شما رسيده است. بايد بپذيريم كه تاريخ و حوادثي كه بعنوان تاريخ قطعي تلقي مي‌شود، خيلي داراي حساب و كتاب و سنديت قطعي نمي تواند باشد و در مورد تمام امور تاريخي بايد به شدت محتاط بود و جانب احتياط را نگاه داشت.

تاريخ ايران برخلاف تاريخ بسياري ازكشورهاي جهان بسيار شاهد دگرگوني و تغيير و تحول بوده و هميشه در تلاطم و تكان و حركت. آن همه جوش و جنبش و غيره اما تقريباً هيچگاه معطوف به توسعه و رشد نبوده. تاريخ ايران يك تاريخ كاملاً نظامي و ميليتاريستي است، تاريخ لشكركشي‌ها و جنگ‌ها. بدين لحاظ همواره توسعه و پيشرفت از دريچه سپاه و ارتش وارد ايران شده است. ارتش اما در تاريخ اين سرزمين يك نهاد و نيروي شناخته شده و دائمي و در مجموع حرفه‌اي نبوده. ارتش و سپاه از عشاير و مزدوراني تشكيل مي‌شد كه در غير مواقع جنگ سر كار و زندگي خود در مزرعه يا پيش گوسفندان مي‌رفتند. سپاه دايمي و حرفه‌اي ايراني عبارت بود از گارد محافظ و شخصي حاكم يا پادشاه كه از راه نظامي گري روزگار مي‌گذراندند. اين سپاه واضح است كه در مقابل سپاهيان حرفه‌اي چه آسان از پا در مي‌آمد.